Champions

Het doel was nooit om armoede of lijden te fotograferen. Woudt zocht wat hij altijd zoekt: vorm, waardigheid, aanwezigheid. In zijn eigen woorden: "Ik koos ervoor om deze jonge volwassenen te tonen als pleitbezorgers, als ongelofelijke symbolen van waardigheid en kracht, bloeiend tegen alle verwachtingen in. Ik wilde hen transformeren tot helden, krijgers, koningen en koninginnen, een visuele representatie van hun onmisbare rol in de strijd tegen hiv en aids."

Thema's en intentie

Champions werkt op twee niveaus. Aan de oppervlakte is het een portrettenserie van jonge Zambianen en de gemeenschappen waarin zij leven. Daaronder is het een studie van daadkracht, het idee dat de mensen die het dichtst bij een probleem staan het best gepositioneerd zijn om het op te lossen.

Woudts visuele benadering is consistent met zijn bredere praktijk: monochroom, hoog contrast, minimaal. Het weghalen van kleur ontdoet de beelden van geografie en specificiteit. Wat overblijft is vorm, textuur en de directheid van de menselijke blik. De portretten dragen een stilte die de geportretteerden boven hun omstandigheden uittilt. Een jonge vrouw die voor een betonnen muur staat is geen slachtoffer. Ze is beheerst, doelbewust, aanwezig.

De serie beweegt tussen portretten, landschappen en gemeenschapstaferelen. Schoolkinderen. Moeders. Marktkraampjes. Het weids open terrein van landelijk Zambia. Het samenspel tussen figuur en omgeving is centraal. Woudt fotografeert mensen binnen hun omgeving, niet losgeweekt ervan. De landschappen zijn geen decor. Ze zijn context.

In tegenstelling tot eerdere projecten als Peak, waar het landschap domineerde en menselijke aanwezigheid onderweg werd aangetroffen, keert Champions de hiërarchie om. De mensen zijn het onderwerp. Het landschap dient het verhaal. Toch blijft in beide Woudts signatuur hetzelfde: een vasthoudendheid aan waardigheid, aan het zien van mensen zoals zij gezien willen worden.

De keuze om in zwart-wit te werken is, zoals altijd, niet stilistisch maar intentioneel. Het verwijdert het exotische. Zambia in kleur dreigt een reisfoto te worden. In monochroom wordt het universeel. De kijker wordt uitgenodigd naar de persoon te kijken, niet naar de plek.

Werken in het veld

De omstandigheden in Zambia verschilden van Woudts eerdere projecten. Er waren geen wekenlange trektochten of extreme hoogten. Maar het werk vroeg een ander soort uithoudingsvermogen: navigeren in een nieuwe culturele context, werken met gemeenschappen waar vertrouwen verdiend moest worden, en fotograferen in omgevingen die van nature onvoorspelbaar waren. Het aantal vrouwen in de Mother Shelter kon variëren van zeven tot nul. Kinderen in het weeshuis konden energiek of teruggetrokken zijn. Champions in het veld waren vaak omringd door het lawaai en de beweging van markten en schoolpleinen.

Woudts methode bleef consistent. Hij werkte met natuurlijk licht, zocht sterke compositorische elementen in de omgeving, muren, deuropeningen, open ruimte, en liet zijn onderwerpen in hun eigen houding vallen. De portretten zijn niet geposeerd in de traditionele zin. Ze zijn geobserveerd, afgewacht, bereikt.

De week was gestructureerd maar flexibel: scholen overdag, gemeenschapsbezoeken in de middag, avonden bij het weeshuis of in reflectie. Elke locatie bood iets anders. De maïsvelden bij Pa Kachele. De landelijke afzondering van Lusuno. De dichte energie van de markt. De stilte van de Mother Shelter.