PEAK

Voor Woudt werd de onvergetelijke reis versterkt door de eindeloze bergpassen en het hypnotiserende ritme van het lopen. Zo ver verwijderd zijn van de rest van de wereld gaf hem tijd en ruimte om na te denken over het leven. Waar sta ik nu, en waar wil ik naartoe? Letterlijk tijdens de reis, maar ook als metafoor voor het leven. "Er zijn zoveel verschillende redenen, maar uiteindelijk ook helemaal niet. Het is omdat je iets zoekt in jezelf. En zoals McFarlane zei: half omdat je van jezelf houdt, en half omdat je geen idee hebt."

Thema's en intentie

Peak gaat niet simpelweg over mooie bergen. Het gaat over de combinatie van ruige landschappen, stillevens en bovenal de trotse Nepalese mensen die hij onderweg ontmoette. Woudt wilde laten zien dat Nepal meer is dan bergbeklimmen: het gaat om cultuur, dagelijkse taferelen, stilte en spiritualiteit in de hoge bergen.

Het resultaat is een serie monochrome beelden die bewegen tussen uitgestrekte, torenhoge pieken en intieme momenten gedeeld met Nepalese dorpelingen, monniken en dragers. Van dertien aspirant-monniken bij een klooster tot de eigenaar van een theehuis, de portretten getuigen van de gratie en trots, de kracht en wijsheid van de Nepalezen, overal ontvangen met warmte, ondanks ontberingen en isolement. Het is hun gastvrijheid die dit project zijn diep menselijke karakter geeft. In dit project neemt het landschap voor het eerst een centrale plek in binnen Woudts praktijk, maar de menselijke aanwezigheid blijft onlosmakelijk verbonden met zijn beeldtaal.

De beelden sluiten aan bij Woudts kenmerkende grafische, tijdloze zwart-witstijl: sterke contrasten, minimalisme en een bijna abstracte benadering van vorm in zowel landschap als portret. Zijn gebruik van clair-obscur, geworteld in een diepe bewondering voor Rembrandt, geeft het werk zijn opvallende tonale diepte. De keuze om uitsluitend in zwart-wit te fotograferen verwijdert de beelden uit het letterlijke en stelt de kijker in staat dieper te focussen op vorm, textuur en emotie.

Werken in het veld

Anders dan eerdere projecten met comfortabele omstandigheden, auto's, hotels, werkte Woudt in tenten, op grote hoogte en in extreme kou, waardoor hij moest blijven fotograferen ook wanneer het oncomfortabel was. Hij benadrukt dat je "altijd aan" moet staan: zelfs als je uitgeput of ziek bent, moet je in staat zijn compositie, licht en momenten te zien en te vangen. De onvoorspelbaarheid, plotselinge sneeuw, mist, gevaarlijke paden, betekende dat hij vaak snel moest reageren en op intuïtie en ervaring moest vertrouwen in plaats van op uitgebreide voorbereiding ter plekke.

Zoals hij tegen Metal Magazine zei: "Een van de dingen die ik tijdens deze reis heb geleerd is je bewust te zijn van je omgeving en constant te scannen en alert te zijn op het maken van werk terwijl je loopt, ook als je er geen zin in hebt of je ellendig voelt. Na 26 dagen in een tent te hebben geslapen, en vaak meer dan 20 tot 30 km per dag te lopen op hoogtes tussen de 3.000 en 6.000 meter, denk je soms niet meer aan het fotograferen van de bergen om je heen. Toch kijk je op die momenten anders, je gaat zoeken naar andere vormen, abstracte lijnen, en wanneer je mensen ontmoet ben je blij dat ze voor je camera willen staan, dus elke ontmoeting wordt bijzonder."